To mogło być COŚ. Niestety pustka formalna oraz intelektualna sprawiły, że film w najlepszym razie daje się oglądać. Jeśli ktoś ma do zabicia dwie godziny, może mu to wystarczy. Ja liczyłem na więcej. Przeczytaj recenzję

Reżyser udowadnia, że w kinie nieważne, co się opowiada, ale jak. Dawką emocji i napięcia, którą obdarzył scenę przypadkowego spotkania trójki bohaterów, mógłby obdarować pełnokrwisty thriller. Przeczytaj recenzję

Siłą „Fightera” nie są ani niespodziewane zwroty akcji, ani podrasowane komputerowo pojedynki. Russell w ogóle nie zawraca nimi głowy – koncentruje się na szlifowaniu diamentów inkrustujących obsadę. Przeczytaj recenzję

Coppola z iście operową przesadą twierdził, że będzie to film „najpiękniejszy, jaki kiedykolwiek powstał”. Najpiękniejszy – może nie, ale na pewno bardzo piękny, a to i tak dużo. Przeczytaj recenzję

Jest wiele druzgoczącego piękna, ale zabrakło owej głębi myśli, którą zachwycili się warszawscy jurorzy. W oderwaniu od laurów może się jednak wybronić spójną wizją i momentami przejmującej historii. Przeczytaj recenzję

Za zerowe fundusze powstał film kinowy, który broni się na dużym ekranie i patrzy się nań z niejaką przyjemnością. Szkoda, że zabrakło jedynego elementu, który nic nie kosztuje: ciekawego scenariusza. Przeczytaj recenzję

Na każdym festiwalu musi się trafić przynajmniej jeden film, po którym widzowie jak jeden mąż żądają sobie pytanie: co ja właśnie obejrzałem? „Kaboom” Gregga Arakiego jest właśnie takim filmem. Przeczytaj recenzję

Wyniki wynikami, ale uzasadnienie Grand Prix dla "Pogorzeliska" jest cokolwiek dęte: "Bogata, skomplikowana historia o sekciarskiej nienawiści i nierozerwalnych więzach rodzinnych. Druzgocąco piękny, wielki film – wyjątkowa głębia myśli, jaką rzadko się dziś spotyka w kinie" To oczywiście nie jest zły film, ale słowa jury robią z niego objawienie, jakim z kolei nie jest. Robocza hipoteza: nic w całym konkursie nie spodobało się jurorom bardziej, więc należało werdykt ubrać w odpowiednio entuzjastyczne

Autorce zrealizowała zamierzenie – emigranci, uchodźcy, postacie ze statystyk zyskują w tym filmie twarze, każdy przypadek staje się indywidualną historią, opowiedzianą w sposób atrakcyjny fabularnie. Przeczytaj recenzję

O problemie podwójnie wykluczonych można było opowiedzieć w czarnych barwach, Ingram zdecydował się jednak na pogodny optymizm, przemycając przesłanie o tolerancji dla odmienności wszelkiego rodzaju. Przeczytaj recenzję

Może ktoś mniej niż ja potrzebuje w filmie gangsterskim prawdziwego filmu. Może fan Kitano ma inne potrzeby niż ja, fan kina. Bo ja wolę, gdy los choć jednego bohatera nie jest mi całkowicie obojętny. Przeczytaj recenzję

Horror o kanibalach jako dramat rodzinny? Brzmi karkołomnie. Jako czarna komedia mniej więcej się sprawdza; jako dramat – mniej i by go zaakceptować, widz musi się wykazać pewną dozą dobrej woli. Przeczytaj recenzję

„Strzeż się Gonza” to zabawny, sympatyczny film, który zdobywa widza swą bezpretensjonalnością. Goluboff lubi swoich bohaterów, lecz trochę się śmieje z ich „śmiertelnie poważnych” problemów. Przeczytaj recenzję

Sympatyczna, choć błaha fińska komedia ogląda się dobrze, ma sporo zabawnych momentów, historia ładnie się rozwija, nie nuży, jest dobrze zagrana, ale bez zadatków na zapisanie się w annałach X Muzy. Przeczytaj recenzję

Jeżeli potraktujemy film mniej dosłownie, z perspektywy nieodwracalnej utraty i rozpaczy, jakoś się broni. Jeżeli szukamy dającej do myślenia opowieści o zemście, nie dowiemy się niczego nowego. Przeczytaj recenzję

„Cyrus” to fajna rozrywka, ale jeśli nie liczyć ciepła bijącego z ekranu, nie wyniesiemy z seansu nic więcej. Brakuje głębszej refleksji, nie ma też przewrotnych prawd o życiu. Przeczytaj recenzję

Z takiej historii mógł wyjść dobry thriller albo dobry film psychologiczny. Niestety, „Morderca z kamerą” nie jest ani jednym, ani drugim. Przeczytaj recenzję

Przeczytaj recenzję

Przeczytaj recenzję

Przeczytaj recenzję